امروز : چهارشنبه ۲۴ مهر ۱۳۹۸
دسترسی سریع

2

4_2

10_1

1_1

1_1

9

شمارش معکوس تا سمپوزیوم
روز
ساعت
دقیقه
ثانیه

محورها

 

     محور ویژه: مسئلۀ دانشگاه و زندگی دانشجویی

     - دانشگاه و منطق بازار

     - جامعه و میدان دانشگاهی

     - دانشگاه و عرصۀ سیاست

     - کلاس درس و محیط دانشگاه

     - خوابگاه

 

      محور آزاد: بدون محدودیت موضوعی

 

زمان‌بندی
مهلت ارسال چکیدۀ نوشتار »
1397/12/29
مهلت ارسال متن کامل جُستار »
1397/12/29
مهلت ارسال اصل نوشتار »
1398/01/30
برگزارکنندگان
اتحادیه انجمن‌های علمی دانشجویی علوم اجتماعی کشور موسسه فرهنگی بامداد امید صبا
پوستر سمپوزیوم
نقد اخلاقی دانشگاه؛ گفتاری پیرامون محور ویژه‌ی دومین سمپوزیوم کشوری آثار دانشجویی علوم اجتماعی: «مسئله دانشگاه و زندگی دانشجویی»
1397/11/28

 

 رضا صمیم

 

نقد دانشگاه در ایران سابقه‏‌ی چندانی ندارد. پیش از اجرای برخی سیاست‏های شبه لیبرالیِ دولت در دانشگاه و ظهور پدیده‏ای که این‏‌روزها به «خصوصی‏‌سازی آموزش‏‌عالی» شهرت یافته است، نقد دانشگاه، نقد فرآیندهای معیوبی بود که تولید علم در این نهاد را ناممکن می‏‌ساخت. البته اعتقاد ندارم که این دو نقد، یعنی نقد خصوصی‏‌سازی و نقد فرآیندهای تولید و ترویج علم در دانشگاه، نقدهای بی‏‌ثمری است. آنچه قصد دارم در این نوشته‏‌ی کوتاه بیان کنم بحث درباره‏‌ی نقد بنیادینی است که زیر صدایِ بلند نقدهای رایج به فراموشی سپرده شده است. آن نقد بنیادین، «نقد اخلاقی دانشگاه» است. دانشگاه، در معنایی مدرن نهادی است اخلاقی. یعنی نهادی است که در آن، امکانِ تحقق آزادی فراهم می‏شود. فرد در دانشگاه مدرن، آزادی را در وجهی اصیل تجربه می‏کند. نقد بنیادین دانشگاه، نقد تمام موانعی است که امکان تحقق آزادی و تجربه‏‌ی آن را در شکلی اصیل در دانشگاه ناممکن می‏کند. ذی‏‌صلاح‏ترین افراد برای نقد اخلاقی دانشگاه دانشجویان‏‌اند یعنی کسانی‏ که مدام چنین موانعی را تجربه می‏کنند. من از دانشجویان انتظار دارم خود را از سیطره‏‌ی هیاهوی نقدهای رایج برهانند تا بتوانند نقد بنیادین یعنی نقد اخلاقی دانشگاه را ممکن کنند. آنها باید تجربه‏‌هایشان از آن موانع را بازگویند. تجربه‏‌هایی که به کرات در کلاس درس، خوابگاه، فضاهای غیر رسمی دانشگاه و تشکل‏ها با آن مواجه‏‌اند. آنها باید با جسارت استادانی را که در کلاس درس می‏خواهند نقش قیم فکری برای دانشجویان را بازی کنند به نقد بکشند. آنها باید آن ساختارها و قوانینی را که در خوابگاه‏ها یا تشکل‏ها، «صغارت» دانشجو را پیش‏فرض گرفته‏‌اند نقد کنند. تنها با این نقد بنیادین است که می‏توان تمام بی‏‌اخلاقی‏ها در دانشگاه را برملا کرد. دانشگاه در شرایط فعلی تنها امید تحقق آزادی است و دانشجویان تنها نقادانی‏‌اند که می‏توانند با پیگیری و مداومت در نقد اخلاقی دانشگاه این تنها امید را برای ما حفظ کنند.